Suiker in melk / Thrity Umrigar en Khoa Le

 

De makers van Suiker in melk vormen een exotisch duo. Khoa Le is een Vietnamese. Haar digital painting spreekt me niet zo aan, maar check vooral de illustraties van Suiker in melk hier. 

Schrijfster Thrity Umrigar werd in India geboren, emigreerde op haar 21e naar de VS en publiceerde daar zeer uiteenlopend werk, waarmee ze flink wat prijzen in de wacht sleepte. Voor Suiker in melk gebruikte ze een Perzische legende om duidelijk te maken dat het opnemen van vluchtelingen een land niet armer maakt, maar juist rijker. 

De uitgever wil dit boek slijten aan (ouders van) kinderen tussen 3 en 7 jaar. Ik denk dat die Perzische legende echt niet landt bij zulke jonkies. Voorlezen in de midden- en bovenbouw met die fantastische illustraties op het digibord, als er nieuwe kinderen in de klas komen, of als het over vluchtelingen gaat. 

Kinderen van het drijfzand / Efua Traoré

Kinderen van het drijfzand neemt je mee naar Nigeria. Je maakt kennis met het leven in de grote stad Lagos en met het leven in een afgelegen dorpsgemeenschap. De hoofdpersoon is het meisje uit de stad dat in haar vakantie naar oma op het platteland wordt verbannen, verstoken van Internet, elektriciteit en riolering, maar in gezelschap van grootmoeder, geesten, godinnen en dorpsgenoten. Ze beleeft er een heel bijzonder avontuur, waar ik met mijn westerse boerenverstand niet bij kan. Ondanks dat was het een avontuur met een duidelijke boodschap: verbreek nooit de banden met de doden.

Kinderen van het drijfzand is met zorg uitgegeven. Hoewel je uit de context de betekenis van veel Afrikaanse woorden wel kunt herleiden, is het toch prettig om de  woordenlijst achterin te kunnen raadplegen. (Met fotootjes was nóg beter geweest). 

Efua Traoré is Nigeriaans-Duits, won een indrukwekkend rijtje prijzen met haar debuut en heeft de zonnigste website die ik ooit heb gezien. Efua doet haar naam eer aan. 

 

Waanzinnige boomhutverhalen / Andy Griffiths, Terry Denton

 

De catalogus van de bibliotheek meldt bij dit boek 'Leesniveau: Makkelijk lezen plein'.  Niets leest zo moeilijk als een graphic novel, vind ik. Ik vind het dodelijk vermoeiend om plaatjes en tekst te combineren voordat zich een logisch verhaal in mijn brein vormt. Gelukkig is Waanzinnige boomhutverhalen een lekker dun boekje. Het bevat een aantal verhalen rondom uitvindingen van het duo Andy en Terry, dat toevalligerwijs ook de zakken vult met een hele rij boomhutboeken. 

Het moet gezegd: de heren hebben waanzinnig veel fantasie en zijn zeer taal- en tekenvaardig. Nu moet ik het nog leren lezen.

Kinderboekenweek 22

 

De titels die ik koos uit het Magazine van 2022:

Grimwoud / Nadia Shireen

Films die nergens draaien / Yorick Goldewijk

Waanzinnige boomhutverhalen / Andy Griffiths, Terry Denton

Het grote reptielenboek / Sterrin Smalbrugge

Raargebeurd / Emanuel Wiemans

Owen en de dingen die niemand zag / Erik Nieuwenhuis

Fontana banana / Judith Visser

Lennox en de gouden sikkel / Zindzi Zevenbergen

Van de Noordpool naar Nairobi / Yannick van de Velde

De jongen die met een walvis zwom / Nizrana Farook

Olaf scoort groen / Evelien van Dort

Perronpapegaaien en krekelcriminelen / Auke-Florian Hiemstra

Kalle en het oerwoudgeluid / Hermine Landvreugd

De binnenkant van buiten / Tanja de Boer

Het reservaat / Barbara Jurgens

Echo Boy / Matt Haig

Kapsalon Romy / Tamara Bos (luisterboek)

Egalus / Marije Tolman

Twitch en de vlucht van de ijsvogel / M.G. Leonard

Schoenbek / Joukje Akveld

Briljante planten / Geert-Jan Roebers

Grimwoud / Nadia Shireen

In een vlaag van leeshonger nam ik me voor om vóór de volgende Kinderboekenweek van elke pagina uit het Kinderboekenweek Magazine (bijlage bij Nederlandse kranten) een boek te kiezen en te lezen. Grimwoud was er zo één. Een graphic novel over een broer en een zus vos dat zich van huis en haard laat verdrijven naar een plek ver weg. 

Het portfolio van Nadia Shireen bevat heel mooi werk. Ik vind er in Grimwoud weinig van terug, helaas. Deel 2 is juist vertaald, geloof ik. 

Over Shireen zelf vond ik niet veel terug. Ik heb de indruk dat ze Brits is. Ze won in elk geval een UKLA book award (prijs van leerkrachten).

Toch een interview met haar gevonden: https://www.penguin.co.uk/articles/childrens-article/nadia-shireen-barbara-throws-a-wobbler-author-interview.

Ik heb een beetje spijt van mijn voornemen. Ik hoop meer plezier te beleven aan de andere titels.

 

Het kleine huis bij de rivier / Selma Noort

Als Het kleine huis bij de rivier één ding voelbaar maakt, is het wel het belang van veiligheid voor het welzijn van mensen(kinderen). Niets zo belangrijk als een veilig huis en familie om je heen. Het prachtige omslag van Martijn van der Linden past naadloos bij dit verhaal dat zich weliswaar in een klein gebied afspeelt met een beperkt aantal mensen, maar dat echt wel grote thema's aansnijdt, zoals stiefouders en vluchtelingenproblematiek.

Zowel Jaapleest als Edward van de Vendel hebben lovende woorden voor dit realistische verhaal van Selma Noort.

Hildeke / Lieve Joris

 

Terug naar Neerpelt heb ik ook gelezen. Het gaat over een heel enge broer van Lieve Joris. Hij is dood. In Hildeke vertelt Joris over De Schepper, vader Joris. Over zijn gezin en de jaren kort voor zijn dood. Het tweede deel van het boek gaat over een van zijn dochters: Hildeke. Zij is een mongooltje en gaat ook dood. De laatste zin in beide delen is "De chrysanthèmes en chrysanthèmes". J'arrive, de titel van een lied over de dood (Jacques Brel), begint met deze regel.

De boeken die Joris over verweggistan schreef, mocht ik al heel graag lezen, de boeken die ze schreef over haar nabije omgeving vind ik  minstens zo mooi.