Vossenblond / Rascha Peper

In de kritieken op Vossenblond is vaak sprake van een plot met te veel toevalligheden. Daar ben ik het wel mee eens. Toch creëerde Rascha Peper persoonlijkheden in een wereld die geloofwaardig is en interessant. Ze schreef, zorgvuldig, tijdloos en lekker leesbaar en goed gedocumenteerd (denk ik), gebruik makend van een enorme woordenschat. Door dit alles heb ik Vossenblond met heel veel genoegen gelezen. Peper smaakt naar meer. Na het lezen van dit interview heb ik me voorgenomen Oesters in de kast te laten staan. Bijna 41% van de 59 Utrechtse exemplaren is op dit moment uitgeleend.

Verfhuid / Rascha Peper

Eén van de voordelen van  enige afstand tussen wonen en werken, is dat je onderweg naar boeken kunt luisteren. Als lezer zou ik misschien zijn afgehaakt na twee hoofdstukken, verveeld door behoorlijk veel kunsttermen die me niets zeggen en door hogeschool Duits. Maar al luisterend raak je geboeid, want na de introductiehoofdstukken neemt het verhaal  verrassende wendingen. En dan is Verfhuid nog maar een novelle: een novelle bezit een eenvoudige structuur en een klein aantal personages. Meestal omvat een novelle een bijzondere gebeurtenis en toont ze de hoofdpersonages op een beslissend moment in hun leven. (Wikipedia)
Deze omschrijving is zeer van toepassing op Verfhuid. Rascha Peper schrijft heel verzorgde zinnen. Ze beschikt over een giga woordenschat, heeft kennis van zaken en een groot inlevingsvermogen en is ook nog in staat om 144 pagina's  consequent met Duits accent voor te lezen. Ik waardeer vooral de alledaagse zaken die steeds weer opduiken in het elitaire wereldje van kunstminnaars. Dit zal niet het laatste zijn dat ik van Rascha Peper tot mij neem. Maar misschien wel het laatste dat ik van haar kan beluisteren.

Fantoompoezen / Rascha Peper

Ongeveer 8 jaar geleden begon ik aan een roman van Rascha Peper, na anderhalf hoofdstuk hield ik het voor gezien. Maar van Fantoompoezen lust ik er wel honderd. Prachtige columns over Frederik Ruijsch, katten en huis en haard. Op de achterkant een foto van een vrouw die 10 jaar ouder moet zijn dan ik, maar er 10 jaar jonger uitziet. Ik schrok dan ook van de mededeling in het laatste verhaal dat ze ernstig ziek is. Ik hoopte dat de ziekte te genezen zou zijn en dat er nog wat bundels zouden volgen, maar berichten op Internet hebben die hoop de grond in geboord. Extra blij ben ik daarom dat Fantoompoezen niet terug hoeft naar de bibliotheek. Ik mag het lekker houden, want een verjaardagscadeau. Niemand mag het van me lenen, volgend jaar lees ik het opnieuw. Ik verheug me nu al weer op de goed gekozen woorden, de leesbare zinnen en de zorgvuldig opgebouwde, herkenbare en toch verrassende columns. En de spaarzame, maar erg mooie illustraties van Annemarie van Haeringen.