Eén van de voordelen van enige afstand tussen wonen en werken, is dat je onderweg naar boeken kunt luisteren. Als lezer zou ik misschien zijn afgehaakt na twee hoofdstukken, verveeld door behoorlijk veel kunsttermen die me niets zeggen en door hogeschool Duits. Maar al luisterend raak je geboeid, want na de introductiehoofdstukken neemt het verhaal verrassende wendingen. En dan is Verfhuid nog maar een novelle:
een novelle bezit een eenvoudige structuur en een klein aantal personages. Meestal omvat een novelle een bijzondere gebeurtenis en toont ze de hoofdpersonages op een beslissend moment in hun leven. (Wikipedia)
Deze omschrijving is zeer van toepassing op Verfhuid.
Rascha Peper schrijft heel verzorgde zinnen. Ze beschikt over een giga woordenschat, heeft kennis van zaken en een groot inlevingsvermogen en is ook nog in staat om 144 pagina's consequent met Duits accent voor te lezen. Ik waardeer vooral de alledaagse zaken die steeds weer opduiken in het elitaire wereldje van kunstminnaars. Dit zal niet het laatste zijn dat ik van Rascha Peper tot mij neem. Maar misschien wel het laatste dat ik van haar kan beluisteren.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten