Ik heet Jan en ik ben niets bijzonders / Kathleen Vereecken, Eva Mouton

Ik heet Jan en ik ben niets bijzonders is volgens de recensent van de bibliotheekdienst een humoristisch boek. De illustraties  "passen door hun kinderlijke uitstraling goed bij de gedachten en gevoelens van de doelgroep." Nou, echt niet.  De doelgroep houdt niet van tekeningen die ze, technisch gezien, zelf gemaakt zou kunnen hebben. De humor is voor kinderen van 9 niet te volgen, denk ik. (Welk kind zal snappen dat hoofdpersoon Jan i.p.v. de uitgeverij Guinness, de brouwerij Guinness heeft gebeld?)
Op de website van Vereecken is Ik ben Jan en ik ben niets bijzonders nog niet genoemd. Het boek staat wel op de site van Mouton. Haar portfolio is de moeite waard. In deze uitgave met alleen zwarte tekeningen komt haar werk letterlijk slecht uit de verf.

Ik denk dat het liefde was / Kathleen Vereecken

Aan Jean-Jacques Rousseau werd in de geschiedenislessen op mijn middelbare school aardig wat aandacht besteed. Maar ik heb nooit geweten dat hij 5 kinderen kreeg die hij op de geboortedag al te vondeling legde. Dit gegeven heeft Kathleen Vereecken gebruikt om het verhaal te schrijven van Leon. Een vondeling die wegloopt uit het pleegouderlijk huis. Hij trekt naar Parijs, bouwt daar een bestaan op als schrijver en vindt zijnt vader en moeder. Het zou allemaal heel echt gebeurd kunnen zijn. Alleen de laatste zin van het nawoord, niet fictief, maakt duidelijk dat de rest van het boek fictie is. In de laatste zin van het boek wordt namelijk gemeld dat Thérèse Levasseur (de moeder van de 5 vondelingen) een aantal jaren na Rousseau in grote armoede is gestorven. En dat zou de hoofdpersoon nooit hebben laten gebeuren. Bekroond met de Boekenleeuw, genomineerd geweest voor de Woutertje Pieterseprijs. Ik denk alleen leesbaar voor geschiedenisfreaks onder hoog opgeleide jongeren.