Een broeierige avond / Chris Bos

Op Scholieren.com schrijft een 3 VWO leerling een boekverslag over Een broeierige avond. In het verslag een ABC-tje van het boek, kennelijk in opdracht. Ook het maken van een fotocollage bij het boek hoort geloof ik tot de opdrachten. Ik zou willen dat ik op die school had gezeten. Als leerkracht de uitwerkingen van die opdrachten te mogen inzien, lijkt me trouwens ook een feest. Broeierige avonden heb ik de afgelopen weken tamelijk frequent meegemaakt, gelukkig hing er in mijn omgeving niet zoveel narigheid in de lucht als in het boek. Chris Bos is niet een naam die onmiddellijk in je gedachten komt als het gaat om schrijvers van Nederlandse jeugd- en kinderboeken. Toch heeft hij inmiddels een aardige titellijst en is in elk geval Het oog, een liefde in het Duits vertaald. Dat mag je toch tenminste aannemen als de Süddeutsche Zeitung over dit boek op de achterflap van Een broeierige avond wordt geciteerd.

Jij tegen mij / Jenny Downham

Het opzienbarend debuut van Jenny Downham heb ik niet gelezen, dus kon dit boek niet tegenvallen. En dat deed het ook niet. Twee sympathieke hoofdpersonen uit twee compleet verschillende milieus hebben te maken met resp. een broer en een zus die verwikkeld zijn in een heel onfrisse zaak. Vanuit de hoofdpersoon zus en hoofdpersoon broer maak je mee hoe (het gezin van) de schuldige en (het gezin van) het slachtoffer leren omgaan met de gebeurtenis. Ondertussen worden beide hoofdpersonen ook nog verliefd op elkaar. Klinkt ingewikkeld en dat is het ook. Inderdaad een pageturner. Kerntitel voor de JOnge Jury 2012. Nu kan het debuut alleen nog maar tegenvallen.

Korte lontjes / Chris Bos, Nicole Jongman

Korte lontjes is door Querido bij verschijnen gepresenteerd in het gebouw van de Basis en het Veteraneninstituut. Die presentatie zouden ze over moeten doen bij elke lichting militairen die op het punt staat een of ander oorlogsgebied in te gaan. Korte lontjes is het verhaal van Nicole Jongman die ADHD heeft en een vader met een posttraumatisch stress syndroom, opgelopen in Bosnië.

Voor het lezen van dit boek heb je geen groot concentratievermogen nodig. Het leest zoals Nicole leeft. Snel, veranderlijk en heftig. Gaandeweg wordt duidelijk wat vader in Bosnië heeft moeten doorstaan en je begrijpt meteen hoezeer Anjerkinderen kunnen helpen.

Gaten / Louis Sachar

Minstens 5 keer heb ik met Gaten in mijn handen gestaan, maar steeds gaf ik de voorkeur aan een nieuwer boek. Op weg geholpen door de Week van het luisterboek, het doosje met 4 cd´s geleend en naar Gaten geluisterd. Zeer aan te bevelen! Het verhaal stelt niet teleur, en dat voor een boek waarover je zoveel lovende woorden hebt gehoord. In elk hoofdstuk komt weer een nieuw aspect van het gatenmeer aan de orde, totdat op de laatste bladzijden de hele kluwen is ontrafeld. En dan kom je tot de conclusie dat zich net iets te veel toevalligheden voordeden om echt gebeurd te kunnen zijn. Prettig voorgelezen door neutrale stem van de mij volkomen onbekende Katrui ten Barge. Van Louis Sachar verschenen in zijn vaderland veel boeken, alleen Gaten is vertaald (en verfilmd), voor zover ik weet. In 2000 bekroond met een Zilveren zoen. Naar mijn idee een van de best toegankelijke Zilveren Zoenwinnaars in de geschiedenis van deze prijs.

Beretta bobcat / Gijs Scholten van Aschat

Een luisterboek gekocht voor een jarig nichtje met dyslexie en dit luisterboekenweekgeschenk erbij cadeau gekregen. 70 Aangename minuten mee doorgebracht in de auto. Een kleine week woon/-werkverkeer. Debuut van de auteur die het ook voorlas. Van het genre heb ik geen verstand. Ik heb me laten verrassen door de wendingen die het verhaal steeds neemt en die je doen hopen dat de brug open staat of dat een flinke verkeersopstopping je pad kruist.

Tekenaars : kinderboekenillustratoren geportretteerd / Joukje Akveld

Uren kun je zoet zijn met Tekenaars. Je zit eigenlijk met een museum op de bank. Opvallend is dat bijna alle illustratoren het werk van Magritte bewonderen. Geportretteerd zijn alleen Nederlandse illustratoren. De interviews zijn best interessant, maar het allermooist zijn natuurlijk de prenten.

Lars lust geen boeken / Saskia Hula

De Lars die geen boeken lust lijkt als twee druppels water op mijn oudste zoon, die vond het ook helemaal niet nodig om te leren lezen: "Want lezen kunnen de anderen toch. Bovendien is lezen vervelend. Van lezen krijgt Lars altijd jeukende ogen en zware voeten. Zodra hij ene boek openslaat, begint hij te geeuwen. Hij wordt gewoon moe van lezen. Heel erg moe." En ook de interesses die Lars wel heeft, heeft hij gemeen met zoonlief. Ik vind dit dus een geslaagd boekje met erg leuke tekeningen van Ute Krause, maar ik heb niet veel medestanders onder bibliotheekleners. Van de 42 exemplaren in Utrechtse bibliotheken zijn er maar 6 uitgeleend. Ik kijk uit naar Lars lust geen sommen.