Mijn halve ik / Roopa Farooki

Een kwart eeuw geleden las ik Maya Angelou en Alice Walker en ik vond hun boeken mooi. Ik verwachtte van een schrijfster die Roopa Farooki heet, iets in hetzelfde genre. Volkomen onterecht. Mijn halve ik is erg Brits. Speelt zich gedeeltelijk af in Singapore en omvat een familiegeschiedenis, te bizar voor woorden. Ook bizar: ben je juist in kennelijke staat van Londen naar Singapore gevlucht, belt je man als hij thuiskomt van een weekenddienst met de vraag waarom je de afwasmachine niet hebt uitgeruimd. Het was je beurt. Roopa Farooki's werk is niet makkelijk bij een genre onder te brengen , maar zal, denk ik, vooral door vrouwen worden geleend.

Mijnheer Eekhoorn en de eerste sneeuw / Sebastian Meschenmoser

Meschenmoser is 32 en heeft een behoorlijk oevre aan schilderijen. Wie zijn gelauwerde boekwerkjes kent, herkent de kunstwerken onmiddellijk. Heel veel (onderdelen van) dieren tekent en schildert hij. In de boeken zonder kleren in hun natuurlijke omgeving. Hoogland en van Klaveren hebben hun nek uitgestoken en zijn prentenboeken niet kinderachtig uitgegeven. Rijk zullen ze daar niet van worden, ben ik bang. Gelukkig zijn de boeken op heel veel manieren bekroond, zodat ze door een bepaald publiek nog wel gekocht zullen worden. Alleen daarom al moeten prijzen voor kinderboeken in stand gehouden worden in tijden van crisis en cultuurbarbarij: dan loont het nog enigzins om te mooie boeken uit te geven.

Winterboek / Gerbrand Bakker

Wat ben ik toch een mazzelaar. Ik ben in de winter jarig en kreeg Winterboek cadeau. Als ik het van de bieb had moeten hebben: overal nog in bestelling. Bibliotheken: jullie moeten geen seizoenboeken uit het weekpakket van de NBD kopen. Daar zijn Mzine en Standing Order voor. Wanneer leren jullie dat nu eens?
Op de laatste vorstvrije dag van deze maand uitgelezen. Zulke mooie verhalen, vermakelijk etymologisch winteralfabet en onmogelijke puzzels. Verrast door de korte verhalen van Marleen Janssen, voor mij volslagen onbekend, moet toch vaker de Libelle lezen.
Twee van de verhalen van Gerbrand Bakker zijn opgenomen in de Vertragingsapp. In bus of trein zul je me niet vaak betrappen, maar die app ga ik downloaden.

Het is weer raak met Kees en Sjaak / Kees van Nieuwkerk

Het verhaal dat Habbekrats schreef over 3 Moslimjongens in Rabat, schreef Kees van Nieuwkerk over 2 yuppenjongens in Het is weer raak met Kees en Sjaak. Vrienden die elkaar al jaren kennen gaan gezamenlijk op reis in den vreemde. Tegen het einde van de reis vertellen ze elkaar eens goed de waarheid, om een stuk wijzer over zichzelf huiswaarts te keren. Ook de avonturen van Kees en Sjaak zouden zomaar een prettige jongerenfilm op kunnen leveren. Hoewel het boek wat gecompliceerder is en wat minder snel leest. Ik vind het dapper dat een jongen die een glazen huis bewoont, zich met een dergelijk verhaal als schrijver profileert.

Rabat / Habbekrats

Wat jammer dat Lebowski Achievers niet de moeite hebben genomen om Rabat fatsoenlijk te laten drukken en beter te redigeren. Want het verhaal is mooi, eigentijds en lekker leesbaar weergegeven. Het zal jongeren zeker aanspreken en verdient een plek op de Kerntitellijst van de Jonge Jury. Dat het ook nog kalfwinnend verfilmd is, is natuurlijk helemaal mooi meegenomen. Lekker kijk- en leesvoer voor onderweg (in de bus) naar Spanje of Marokko.

Coolman en ik / Rüdiger Bertram, Heribert Schulmeyer

Kai wordt gestalkt door Coolman. En dat leidt tot hilarische avonturen. Hilarischerder nog dan die van Bram Botermans. Het gezin waaruit Kai afkomstig is, is komischer dan dat van Botermans. De strips vind ik leuker dan de loserstrips en zelfs de facebookpagina van Coolman is leuker dan de site van Wimpykid, maar ja, Coolman heeft de pech Duits te zijn. Bertram en Schulmeyer moeten wel heel intensief samenwerken om dergelijke producten te kunnen leveren. Toegegeven: Coolman leest iets minder makkelijk weg.

Bekijk het maar! / Jeff Kinney

3e Deel van het logboek van beroepsloser Bram Botermans. Gelezen omdat ik nu wel eens wilde weten waaraan Bram Botermans zijn populariteit te danken heeft. Het logboek leest lekker makkelijk weg, gebeurtenissen volgen elkaar snel op, Bram is herkenbaar, tekst en tekeningen zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden en soms, soms kon ik er ook wel om lachen. Vooral het werkstuk over chimpansees van 4 pagina´s vond ik vermakelijk. Leuk dat een loser zo in de smaak valt bij jongens. In Amerika een regelrechte multimediahype.