Tijdens het lezen van Alleen maar mijn moeder viel ik van de ene verbazing in de andere. Een hartverscheurend verhaal, tegelijkertijd zeer vermakelijk. Na dit boek zijn er, geloof ik, geen andere meer verschenen van Trees Roose. Wel vond ik verspreid over diverse pagina's op Internet columns, waarin ze zich de meester toont van de laatste zin.
De wereld zou er een stuk op vooruitgaan als iedereen die in eigen beheer zijn/haar levensverhaal uit wil geven, verplicht wordt bij Roose op les te gaan.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Dag oude ik / Andrijana Grgicevic
(Om precies te zijn: de ik van gisteren) luidt de ondertitel van Dag oude ik. Het duurde even voordat ik door had wat ik zat te lezen. De br...
-
Mirza is de zoon van een vluchteling. Zijn vader vlucht opnieuw. Nu vanuit Mirza's veilige, vertrouwde, westerse wereld terug naar zij...
-
Het front van Kinderen van de straat deed me denken aan één van de mooiste jeugdboeken die ik ooit las: Levende bezems . Mijn verwachtingen ...

3 opmerkingen:
Trees Roose is een van mijn favoriete schrijfsters. Ze combineert scherpe observaties en analytisch inzicht met een gezonde dosis humor. Door een gelukkig toeval kwam ik onlangs in het bezit van 'Gebit zonder end', waarin Trees de geschiedenis van haar tanden beschrijft. Het is een zeer verzorgd uitgegeven, gebonden boekje van 66 pagina's in een genummerde oplage van 50 exemplaren. Ik zag nergens een uitgever vermeld, dus vermoedelijk betreft het een uitgave in eigen beheer.
Ben benieuwd, ik ga op zoek naar Gebit zonder eind.
https://nl.wikipedia.org/wiki/Trees_Roose
Een reactie posten