Toen kwam Sam / Edward v.d. Vendel

Een sneeuwwitte Pyreneer berghond koos het gezin van Kix en Emilia als 'baasje' en daar deed hond Sam erg verstandig aan. Verwaarloosd door de eigenlijke eigenaar, zoekt de hond een nieuw onderkomen. Een liefdevoller huishouden kon hij niet treffen. En nog verstand van honden ook. Maar Kix, zijn zus en zijn ouders moeten wel een nachtlang doodsangsten uitstaan. Aangrijpend, spannend en waar gebeurd. In de A-boekenhoek (voor kinderen t/m 8 jaar) een zeer zeldzame combinatie. Illustraties van Philip Hopman. Ik wil naar het WKZ.

Een keukenmeidenroman / Katryn Stockett

Lekkere pil voor week 2 en 3 van de vakantie, dacht ik zo. Pleun kwam er tussen. Evenveel pagina's (bijna 500), maar nu een 4,5 cm dik zwaar boekblok. Ook het onderwerp van Een keukenmeidenroman is zwaar: racisme. Er wordt heel wat afgezweet in de keukens van Mississippi gedurende de 60er jaren. Want er mag dan al airco bestaan, er zijn al stofzuigers, afwasmachines en elektrische mixers, apartheid gaat onverminderd voort. Toch is dit een luchthartig boek. Ideaal om met je voeten in een teiltje op het terras onder een parasol te lezen, gekoelde consumpties binnen handbereik. Genoeg vermakelijke pagina's om voorlopig niet op te hoeven staan. Als in februari de reserveringslijsten zijn ingekort, zal ik The Help eens gaan bekijken.

Pleun / Detlev van Heest

Prima boek voor week 1 van de vakantie, want maar 2 cm dik, dacht ik zo. (Vergelijking met Keukenmeidenroman: 493 p op 4,3 cm) Pleun heeft me 3 vakantieweken, 496 bladzijden lang op 65 grams papier in de greep gehouden. De vuile rat. Lang heb ik me afgevraagd waarom dit boek nou toch Pleun moest heten, na p 470 (ongeveer) begreep ik dat er eenvoudigweg geen andere titel mogelijk is. Geen lichtvoetige vakantielectuur, maar wel een erg genietbaar dagboek, geschreven om gelezen te worden door anderen dan de schrijver. Met weldadige humor. Volgens de achterflap voor liefhebbers van J.J. Voskuil.

Super / Endre Lund Eriksen

Iedereen vraagt zich wel eens af hoe het is om blind te zijn. Julie, de hoofdpersoon van Super is blind en een jaar of 14. Haar ouders zijn op vakantie in de veronderstelling dat Julie in een zomerkamp is. Maar Julie heeft zich ziek gemeld om nu eens lekker twee weken ongehinderd haar gang te kunnen gaan thuis en allerlei dingen te doen waarbij je het gezelschap van je ouders wel kunt missen. Ze maakt een lijst van die dingen. Via het balkon maakt ze kennis met Jomar die een nieuwe, iets oudere buurjongen lijkt te zijn. Jomar helpt haar de dingen uit te voeren die op haar lijst staan (dronken worden, tongzoenen). Julie wordt verliefd en ontdekt stukje bij beetje zijn ware gezicht. Jonge Jury kerntitel. Volgens Crimezo ne zeker geen thriller, maar de moeite van het lezen waard.

Crisis / Rom Molemaker

Een jaar of 7 geleden verscheen Een gang met gele deuren van Molemaker. Het verhaal van een jeugdbendelid in de gevangenis; nog steeds een leenhit. De hoofdpersoon van Crisis komt net uit de jeugdgevangenis. Dit boek verhaalt van de moeite die de jongen moet doen om uit handen van een bende te blijven en een plek in de maatschappij te verwerven. Ook Crisis heeft het in zich om populair bij scholieren en Jonge Jury-leden te worden: niet te dik, eigentijds, herkenbaar en spannend.

Ons dorp : leven als God in Friesland / Ton van Dijk

Journalist Ton van Dijk emigreerde vanuit Amsterdam naar het Friese platteland en schreef een boek over zijn bevindingen. Liefhebbers van programma's als Het roer om en Ik vertrek zullen er van smullen. Van Dijk emigreerde strikt genomen misschien niet, maar mensen die vanuit een grote stad naar het platteland verhuizen, krijgen wel hetzelfde voor hun kiezen als emigranten, inclusief de vreemde taal. Nog nimmer bezocht ik Friesland, heb nu toch het idee er iets meer van te weten. Handig met het oog op de komende vakantie.

Tsjik / Wolfgang Herrndorf

Wolfgang Herrndorf maakte eerder stripboeken.Tsjik is helemaal niet geillustreerd. Toch kun je aan het compacte snelle taalgebruik merken dat Herrndorf gewend is zuinig te zijn met woorden. Er staat geen woord te veel in Tsjik. Het leest als een trein. Was Tsjik een film, dan heette het een roadmovie, of een coming of age story. Hoe snel ook, geen oppervlakkig niemendalletje.

Voor jongeren en voor iedereen die er ooit één was. Geeft een trip naar het oosten van Duitsland een extra dimensie.