Wonend in de buurt van een manege ken ik genoeg mensen die hun hele leven in dienst hebben gesteld van het hoogheilige paard. Eerlijk gezegd vind ik die kringetjes van paardenvrienden irritant. Ik vind paarden net zo leuk als koeien en varkens, maar dan nutteloos. Ik zou het dan ook nooit in mijn hoofd halen om een boek van Gertrud Jetten te gaan lezen. Gertrud Jetten heeft tientallen kinder- en jeugdboeken geschreven en niet één daarvan is paardloos, dus waarom zou ik? Tot ik Het laatste geheim onder ogen kreeg. Een herdruk van Hoe ik mijn opa vond en alles anders werd uit 2015. Het verhaal van een oma en een kleindochter die samen naar IJsland gaan om de opa te vinden. Als ik de website van Gertrud Jetten mag geloven is Het laatste geheim niet autobiografisch en daarom vind ik het dubbel knap dat het zo'n geloofwaardig boek is geworden, dat ik met plezier heb gelezen en waarvan ik veel heb opgestoken over IJsland (mij zul je er nooit zien) en IJslandse paarden, die toch wel heel bijzonder zijn. Al kan ik nog steeds geen IJslander van een Shetlander of een Arabier onderscheiden.
Ik denk dat ik het Penny Rassenboek moet reserveren.
Gertrud Jetten heeft een prettig leesbare, informatieve website: Gertrud Jetten - Kinderboeken - Gertrud Jetten
Geen opmerkingen:
Een reactie posten