Uitgeverij Leopold heeft er alles aan gedaan om zijn prachtige werk tot zijn recht te laten komen in Naar de overkant. Het is bijna een bibliofiele uitgave. Van het verhaal moet dit boekje het niet hebben. De kinderen zwaaien een beetje naar elkaar, ze maken een vlot en een soort boomhut. Was ik de moeder van één van die twee, dan hadden ze het van mij nooit gemogen. Welke ouder vindt het goed dat zijn kind in een hoogspanningsmast klimt? Of dat zijn dochter zonder zwemdiploma op een vlot stapt in een rivier met stroming? De langste zin in Naar de overkant heeft geloof ik 20 woorden, dat maakt van de voorgelezen tekst een irritante dreun. De leesclub van alles wees mij op de andere titel waaraan Klootwijk en Pérès - Labourdette samen werkten: Anne, het paard en de rivier. Ik ben benieuwd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten