De belofte / Saskia Mouissie

Precies 100 bladzijden heeft Mouissie gekregen om het verhaal te vertellen van Douwe, een jongen wiens vader al overleed voordat zijn zoon 4 jaar was. Moeder hertrouwt en zoon wordt steeds nieuwsgieriger naar de persoon die zijn vader was. Na een levensgevaarlijk avontuur op een zeilboot leert Douwe zowel zichzelf als zijn vader kennen.

Lekker dun boekje dus, verschenen in een serie die jongeren tot lezen wil bewegen. Het is wel een mooi en ontroerend verhaal. De belofte mag dan dun zijn, de uitvoering is verder niet heel aantrekkelijk voor gasten die gebukt gaan onder lettervrees.

Van de site van Mouissie gejat:

Lees de tien rechten van de lezer volgens Daniel Pennac. 

1. Het recht om niet te lezen
2. Het recht om pagina’s over te slaan
3. Het recht om een boek niet uit te lezen
4. Het recht om een boek opnieuw te lezen
5. Het recht om zelf te kiezen wat je leest
6. Het recht om te ontsnappen van de werkelijkheid
7. Het recht om overal te lezen
8. Het recht om lukraak door een boek te bladeren
9. Het recht om hardop te lezen
10. Het recht om je smaak niet te verdedigen

Als deze regels in de onderbouw van het voortgezet onderwijs navolging zouden vinden, zouden ze heel veel kinderen heel veel leesleed besparen. 

Mot en de metaalvissers / Sanne Rooseboom

 

In de afgelopen jaren zijn de omslagen van jeugdboeken die geen graphic novel zijn, steeds mooier en sprookjesachtiger geworden. Ik vind het omslag van Mot en de metaalvissers voorlopig een absoluut hoogtepunt. Ook de titel vind ik raadselachtig en uitnodigend. Met zo'n cover kan de inhoud alleen nog tegenvallen, zou je denken. Nou, dat geldt zeker niet voor de illustraties van Sophie Pluim.

En het verhaal? Bevat zo'n beetje alles wat je in een kinderboek wil meemaken: spanning, mysterie, vriendschap en een goede afloop. Met als toegift een waarschuwing om niet in het wilde weg te gaan metaalvissen.

Wie achter deze deur verdwaalt / Rindert Kromhout, Tonke Dragt

Juffrouw Kok las in de vijfde klas (groep 7) De brief van de koning voor. Wat heb ik daarvan genoten. Daarna nooit meer een Tonke Dragt gelezen of bekeken. Nu kwam ik haar dan toch weer tegen, in de vorm van Lavinia Morgenster. Een gek mens, zoals een klasgenoot van hoofdpersoon Laurenzo terecht opmerkt. Laurenzo is wel echt een schatje. Hij, zijn meester en zijn klasje maken Wie achter deze deur verdwaalt licht verteerbaar. Het werk van Linde Faas wordt alom geprezen, persoonlijk vind ik die kat op de voorkant veel te veel op een vos lijken en ik snap niet waarom die vogeltjes erop staan. Dat is mijn eigen onvermogen om symbolen te vertalen. De toelichting van Rindert Kromhout op het Koninkrijk der Kosmopolieten vond ik het allerleukste hoofdstuk van Wie achter deze deur verdwaalt.

Wat je van bloed weet / Philip Huff

Er zijn pas 9 maanden voorbij, maar ik denk dat ik het boek al heb gelezen dat op 1 in de top 5 volwassen fictie van 2022 komt. Eerder hoorde ik van mensen die niet verder kwamen dan de eerste twee hoofstukken in Wat je van bloed weet. Ik snap dat wel, het is echt heel pijnlijk en uitzichtloos wat er in huize Huff gebeurt. Ik ben blij dat ik wel door ben gegaan tot de laatste regels van het laatste hoofdstuk. Omdat een liefdeloos gewelddadig echtpaar er toch niet in is geslaagd om hun kinderen tot in de volwassenheid klein te houden.

Let goed op / Jason Reynolds

Tien verhalen bevat Let goed op. In elk verhaal staan leerlingen centraal die de gang van school naar huis maken. Elk verhaal is eigenlijk net te kort. Ik zou meer tijd willen delen met elk van die leerlingen en meer willen lezen over hun leven, doen en laten. 

Let goed op is begriffeld, bekroond en bejubeld. Mede daardoor had ik me me er te zeer op verheugd, ben ik bang. Ik vond de verhalen vaak lastig te volgen en het frustreert me dat ik niet kan lezen hoe het afloopt met de bijzondere hoofdpersonen. De schoolbus die in elk hoofdstuk voorbij komt, snap ik eerlijk gezegd helemaal niet. 

Ik ben oprecht benieuwd naar de mening van jongeren die Let goed op hebben gelezen (of hebben meegenomen, maar niet gelezen).

Juf Beau zou dit boek aanraden voor kinderen vanaf 9 jaar. De Nederlandse bibliotheekdienst plaatst dit boek bij de D: vanaf 15 jaar.

De maker van Reynolds' website verdient wat mij betreft alle griffels, penselen, medals en awards die er maar bestaan voor websitebouwers, maar dit geheel terzijde.

Met mensen werken / Johan Goossens

 

Misschien heb ik Met mensen werken wel gereserveerd nadat ik het interview met Johan Goossens op radio 2 had gehoord. Het heeft lang in reservering gestaan. Utrechtse bibliotheken hebben er niet veel van aangeschaft. Kennelijk kon de lezer vóór mij er nogal moeilijk afstand van doen. 

Het interview op radio 1 geeft nog meer van het boek en het werkzame leven van de cabaretier/schrijver prijs. 

De meeste hoofdstukken zijn lachwekkend, herkenbaar en/of vertederend. Het hoofdstuk over zijn werk als docent Nederlands op een school voor beroepsonderwijs onder de naam Amarantis vormt hierop de uitzondering. De schrijver is oprecht kwaad over de schoftencultuur die daar heerste. En dat siert hem. Je kunt dat verhaal niet anders dan hoofdschuddend lezen. Goossens is niet te beroerd om de boosdoeners bij naam en toenaam te noemen. Misschien dat 'Met mensen werken' vanwege die feitelijkheden bij de non fictie over arbeid is ingedeeld. Het boek leest als een verzameling columns en columns moet je in bibliotheken toch echt bij de literaire fictie zoeken. 

Het weeshuis in de azuurblauwe zee / T.J. Klune

Op jacht naar titels die door Boektokkers worden aanbevolen, kwam ik de naam Klune tegen, auteur van Het weeshuis in de azuurblauwe zee. Ik heb me de eerste 5 hoofdstukken wel afgevraagd waarom Tiktokkende jeugd valt voor dit boek. De hoofdpersoon, Linus, is een dikke, saaie oude man (minstens 35 jaar), een ambtenaar die droge rapporten schrijft voor een ministerie. Maar de doorlezer wordt beloond. De ambtenaar ontpopt zich tot een warmbloedige, empathische strijder tegen vooroordelen en ambtenarij. De conversaties van Linus met een duivels weeskind en met zijn hospita, zijn heel geestig en als hij van leer trekt tegen bekrompen dorpelingen, ben je geneigd te roepen: "Goed zo, Linus, zet 'm op!"

Heb wel mijn eigen vooroordelen over fantasy bij moeten stellen.

Met weer een busje op een prachtig omslag.

Voor bovenbouwers HAVO/VWO.