De kleine lord / Frances Hodgson Burnett

Heel lang geleden las ik De geheime tuin van Burnett. Dit boek maakte veel indruk op mij, hoewel ik er nu niets meer van kan reproduceren. De kleine lord maakte ook wel indruk. Het is hoopvol om te lezen dat een doodgewoon klein jongetje zo'n goede invloed kan hebben op verstokte oude chagrijnen. Kwam Trump ook maar eens zo'n jongetje tegen. Het is eigenlijk wel een beetje een te zoet verhaal. Het verbaast me niet dat de verfilming bijna jaarlijks rond Kerstmis op de tv wordt vertoond.

Ook was ik niet verbaasd te lezen dat De kleine lord eerst als feuilleton verscheen. Elk hoofdstuk opnieuw wordt weer breed uitgemeten hoe vriendelijk, charmant en innemend de kleine lord en zijn moeder zijn. 

En dan de verzorging van deze uitgave: elke bladzijde tekst is ingekaderd in zilveren ranken op een warme roodbruine achtergrond. Op de kaft glimmen de ranken als echt zilver. Djenné Fila tekende voor dit moois. Ik ga onze activiteitenmanagers eens polsen of we tijdens de KBW geen workshop van een penseelwinnende illustrator kunnen organiseren. Fila's werk is wonderschoon.

 

Ugly girls / Lisa Bjärbo, Johanna Lindbäck, Sara Ohlsson

Tilde, Eleni en Jasmine zijn 3 meiden die bij elkaar in de klas zitten. Ze zijn de drie hoofdpersonen van dit boek omdat ze alle drie te maken krijgen met de verschrikkingen van de website Ugly Girls. Het is geen bangalijst, de website heeft geen enorm bereik, maar gepost worden op Ugly Girls is een ontwrichtende ervaring. Het boort elke millimeter zelfvertrouwen de grond in en creëert een sfeer van wantrouwen op school.

Met al dat roze op de kaft, denk je algauw aan een boek vol verliefdheid en shopping, dat valt gelukkig mee. 

De 3 meiden weten de jongen achter Ugly Girls door gezamenlijk optreden te ontmaskeren en zetten hem flink op zijn nummer.

Leerkrachten mediawijsheid kunnen hun voordeel doen met de uitgebreide lesbrief over dit sympathieke boek waarin voor elke leerlinge wel een hoofdpersoon is waarmee ze zich kan identificeren.

Ugly Girls speelt zich af in Gnesta.

Het grote egelboek / Kirsten Dorrestijn, Merel Corduwener

Het ziet eruit als een prentenboek met een gezellig verhaal. Het is een informatief prentenboek, zonder foto's, maar barstensvol informatie over een klein, in het wild levend, inheems zoogdier. Mijn jongste hond is er gek op. Hij pikt ze op uit de bosjes of de schapenwei en neemt ze als een balletje mee naar huis. Thuisgekomen zou hond de egel het liefst mee naar binnen nemen, maar dat heb ik tot nu toe altijd weten te verhinderen. Op het erf laat hond de egel dan met tegenzin achter. De volgende ochtend is de stekelbal altijd weg. Nu weet ik dat egels er niet voor terugdeinzen om 5 kilometer per nacht te wandelen. En dat ze kunnen zwemmen en dat egels zo snuiven omdat ze de hele tijd met hun neus in de grond zitten en ze die grond er weer uit moeten snuiten. 

Allerlei info heb ik opgedaan door dit boek te lezen en te bekijken. Je kunt ook oud worden zonder die weetjes, maar mét is toch leuker.

Kirsten Dorrestijn is natuurjournalist. Eigenlijk zou ik haar eerste boek ook wel willen lezen, maar om mij nog onbekende redenen is dat niet in onze bibliotheekcatalogus opgenomen. 

Merel Corduwener kan niet alleen schattige egels tekenen. Check die dassen op haar website.

 

Het Kerstvarken / J.K. Rowling

 

Het begin van Het Kerstvarken vond ik heel goed te pruimen en de ontknoping aan het einde was ook best mooi. Het waren de onwaarschijnlijke avonturen in het land van de verloren dingen die te lang duurden, de te gemakkelijke ontsnappingen en de ijzige kou die maar voortduurde, die het vlot uitlezen van Het Kerstvarken verhinderden.

Zal in menige bibliotheek in het kerstmagazijn worden geplaatst. Heb er zelf tijdens het lezen geen last van gehad dat het al januari was.

Zou het land van de verloren dingen inspiratie voor Schatpakkers  zijn geweest?

Tekkeltje Tralala / David Stuyck

 

De baas van Tekkeltje Tralala is overleden. Nu zorgt zijn weduwe voor Tekkeltje Tralala. Daar baalt hij van. Hij mag nooit eens los rennen, vies worden of echte hondenbrokken eten. De stoere buurhonden lachen hem uit. Tekkeltje Tralala loopt weg, brengt de nacht door in de schuur bij de buurhonden en vangt en passant een rat. Dat doen die dikke labradors hem niet na. Vies maar voldaan keert Tekkeltje Tralala terug naar de veilige plek bij zijn eigen mevrouw Pruimentaart.

Bewonder het grafische werk van Seppe Van den Berghe en het literaire werk van Daniël Stuyck op deze pagina: Tekkeltje Tralala.

Stuyck is behalve schrijver ook hondentrainer en publiceerde Wat zouden we doen zonder honden?

Als ik het goed zie is Tekkeltje Tralala onderdeel van dit boek. Gun jezelf een inkijkje in het eerste deel van Wat zouden we doen zonder honden? via bovenstaande link.

Het zoeken naar info voor dit blog levert toch iedere keer weer leuke verrassingen op.

De trein van vier over twaalf / Conny Palmkvist

Je moeder verliezen als je twaalf bent, is te erg voor woorden. Dat vindt Nicolaus ook, toch staat dit verschrikkelijks te gebeuren. Als het hem allemaal te veel wordt vlucht hij met de lift naar de kelders van het ziekenhuis. Daar staat een trein klaar die hem naar het Laatste Station brengt. Op het Laatste Station kun je de tijd stilzetten en even terug naar de tijd dat je de dood van je moeder nog niet aan zag komen. 

Geen vrolijk onderwerp. Ik zou het als kind nooit hebben durven kiezen. Dan kunnen volwassenen nog zo lyrisch doen over het poëtische taalgebruik; zij hebben misschien nog wel levende moeders.

Palmkvist oogstte veel lof met zijn tweede kinderboek.

Via onderstaande link zie je de originele Zweedse uitgave en de Nederlandse waarvoor Jeska Verstegen het omslag maakte.

Fyra minuter över tolv en av de 100 bästa barnböckerna i Nederländerna 

De boom die een wereld was / Yorick Goldewijk, Jeska Verstegen

Overeenkomsten met Wij zijn de nacht:

1. Prettig voorleesmateriaal

2. Mooi geïllustreerd

3. In elk verhaal staat een dier centraal

Verschillen met Wij zijn de nacht:

1. De boom die een wereld was is fictie

2. De dieren spelen een rol in elkaars verhaal

3. Het taalgebruik in De boom... is poëtisch en filosofisch.

Yorick Goldewijk hoeft als gouden-griffelwinnaar geen introductie. En Jeska Verstegen nog veel minder.