Naar zachtheid en een warm omhelzen / Adriaan van Dis

Zo moedig en liefdevol als Ommie worden ze niet meer gemaakt. De schrijver wordt als schooljongen een zomerlang ondergebracht bij een rijke, maar chagrijnige opa in een kast van een huis. Het is zijn huishoudster Ommie die ervoor zorgt dat de zomer voor Adriaan prettig verloopt, waarna hij rijker en wijzer huiswaarts kan. 

Aanbevolen voor hen die met verwondering en genoegen Indische Duinen lazen. Ik krijg er geen genoeg van.

Gras / Matthijs Deen

Omdat Deens boeken zich geregeld op Texel afspelen en omdat hij graag gelezen wordt door een vrijwillige collega in de bieb, stond Gras hoog op mijn verlanglijstje. Gras speelt zich niet op Texel af, maar op een Hollands landgoed. Hoofdpersonen zijn drie generaties tuinbazen. Een gazon is een statussymbool en er is elke tuinbaas alles aan gelegen om het gazon strak te houden. Het zal geen toeval zijn dat de zeis voor elke generatie hét gereedschap is, ondanks de aanwezigheid van een uit Engeland geïmporteerde maaimachine. De eerste machinale grasmaaier in Nederland. Recensenten klagen over de beperkte omvang van dit boek, dat is voortgekomen uit een (niet winnend) verhaal voor een schrijfwedstrijd. Ik vond het de geringe moeite van het lezen meer dan waard en heb me er (op Texel) prima mee vermaakt.
 

Hoopvolle verhalen over het einde van de wereld / Mark Boode

 Wie schreef het eerste verhaal in Hoopvolle verhalen over het einde van de wereld? Juist ja, Marc ter Horst, de schrijver wiens boek ik in de vorige blogpost afbrandde. Toeval. Ik reserveerde Hoopvolle verhalen over het einde van de wereld omdat er een ander boek van Schrijvers voor Toekomst in het nieuwe aanbod verscheen: Kwallen in de brievenbus, en andere hoopvolle verhalen. Nu je zoveel leest over kinderen die depressief raken of angsten ontwikkelen, leek het me een goed idee van de Schrijvers voor Toekomst om daar wat minder hopeloze informatie en blijere geluiden tegenover te zetten. 

Het verhaal van Anna Woltz vond ik het leukst. 

Als ik les zou geven aan onderbouw-leerlingen op een school voor voortgezet onderwijs, zou ik deze titel onder handbereik willen hebben om zo nu en dan uit voor te lezen.

Dit wil je lezen / Marc ter Horst

 Wie wil er nou een gefingeerd verhaal lezen over een vader met een burn out, een moeder die op zichzelf wil wonen en een ongelukkig kind dat een volkomen idioot plan bedenkt om zijn vader te helpen? Ik nooit meer. 

De vader van Twan kan er niet meer tegen dat hem voortdurend op gebiedende wijs iets wordt opgedragen teneinde de perfectie te bereiken.

 

Het komt goed met dit gezin.

Ik vraag me af of er geen leukere manieren zijn om kinderen te leren over verraderlijke marketingmethodes en bedrieglijke reclames. Meer dan 100 bladzijden onleuke fictie laten lezen, lijkt me weinig effectief.

De onbedoelden / Cobi van Baars

 Delen van het verhaal komen misschien overeen met De tweeling van Tessa de Loo. Hoofdpersonen vormen elk een helft van een tweeling. Elke helft komt in een ander pleeggezin en groeit onder compleet andere omstandigheden op. Maar de oorlog speelt in De onbedoelden geen rol. In De onbedoelden draait het om de werkwijze van de Raad van Kinderbescherming in de jaren ‘50 en de invloed die dit heeft gehad op pleegkinderen, pleegouders en biologische ouders.

Cobi van Baars belicht alle kanten van het gegeven.

Wie een uurtje overheeft kan op Youtube een uitgebreid interview met de schrijfster bekijken en beluisteren. Het boek lezen kost meer tijd, maar is ook veel boeiender.

Vacht / Cobi van Baars

Gedurende de eerste honderdvijftig bladzijden van Vacht heb ik mezelf geregeld afgevraagd: "Wat zit ik eigenlijk te lezen?", want er gebeurt in Vacht helemaal niets. Lijkt het. 

In de tweede helft van het boek zijn er wel wat ontwikkelingen, maar wereldschokkend wordt het niet, tot Eline uiteindelijk verrassend actie onderneemt. 

Ik had nog nooit van de schrijfster gehoord. Recensente Mieke van de NCRV-gids ook niet, denk ik, want ze schrijft de auteursnaam zonder tussenvoegsel.

Via de website van Cobi van Baars zijn vele recensies te raadplegen. Handig voor leeskringen.

Dag oude ik / Andrijana Grgicevic

(Om precies te zijn: de ik van gisteren) luidt de ondertitel van Dag oude ik. Het duurde even voordat ik door had wat ik zat te lezen. De brievenschrijver benadrukt geen dagboek te schrijven. Hij schrijft brieven naar zijn oude ik om hem te behoeden voor minder goed gelukte acties. Liever zou hij met een teletijdmachine terug in de tijd gaan, zodat hij zichzelf die fouten en ongemakken kon besparen. Maar ja, de teletijdmachine komt maar niet van de grond. Gelukkig komt hij erachter dat het leven een stuk relaxter is wanneer je je realiseert dat vergissingen en blunders niet het einde van de wereld betekenen.

Dag oude ik werd bekroond in Kroatie. 

Volgens de Boekenkrant is de hoofdpersoon een 'zij', alle andere bronnen hebben het over een 'hij'. Niet dat het veel uitmaakt. De tekeningen van Melvin zijn ook nogal onzijdig. Als ik hem ooit eens tegen het lijf loop, zal ik vragen waarom zijn palet vrijwel alleen oranje en blauwe verf bevat.