Hoopvolle verhalen over het einde van de wereld / Mark Boode

 Wie schreef het eerste verhaal in Hoopvolle verhalen over het einde van de wereld? Juist ja, Marc ter Horst, de schrijver wiens boek ik in de vorige blogpost afbrandde. Toeval. Ik reserveerde Hoopvolle verhalen over het einde van de wereld omdat er een ander boek van Schrijvers voor Toekomst in het nieuwe aanbod verscheen: Kwallen in de brievenbus, en andere hoopvolle verhalen. Nu je zoveel leest over kinderen die depressief raken of angsten ontwikkelen, leek het me een goed idee van de Schrijvers voor Toekomst om daar wat minder hopeloze informatie en blijere geluiden tegenover te zetten. 

Het verhaal van Anna Woltz vond ik het leukst. 

Als ik les zou geven aan onderbouw-leerlingen op een school voor voortgezet onderwijs, zou ik deze titel onder handbereik willen hebben om zo nu en dan uit voor te lezen.

Dit wil je lezen / Marc ter Horst

 Wie wil er nou een gefingeerd verhaal lezen over een vader met een burn out, een moeder die op zichzelf wil wonen en een ongelukkig kind dat een volkomen idioot plan bedenkt om zijn vader te helpen? Ik nooit meer. 

De vader van Twan kan er niet meer tegen dat hem voortdurend op gebiedende wijs iets wordt opgedragen teneinde de perfectie te bereiken.

 

Het komt goed met dit gezin.

Ik vraag me af of er geen leukere manieren zijn om kinderen te leren over verraderlijke marketingmethodes en bedrieglijke reclames. Meer dan 100 bladzijden onleuke fictie laten lezen, lijkt me weinig effectief.

De onbedoelden / Cobi van Baars

 Delen van het verhaal komen misschien overeen met De tweeling van Tessa de Loo. Hoofdpersonen vormen elk een helft van een tweeling. Elke helft komt in een ander pleeggezin en groeit onder compleet andere omstandigheden op. Maar de oorlog speelt in De onbedoelden geen rol. In De onbedoelden draait het om de werkwijze van de Raad van Kinderbescherming in de jaren ‘50 en de invloed die dit heeft gehad op pleegkinderen, pleegouders en biologische ouders.

Cobi van Baars belicht alle kanten van het gegeven.

Wie een uurtje overheeft kan op Youtube een uitgebreid interview met de schrijfster bekijken en beluisteren. Het boek lezen kost meer tijd, maar is ook veel boeiender.

Vacht / Cobi van Baars

Gedurende de eerste honderdvijftig bladzijden van Vacht heb ik mezelf geregeld afgevraagd: "Wat zit ik eigenlijk te lezen?", want er gebeurt in Vacht helemaal niets. Lijkt het. 

In de tweede helft van het boek zijn er wel wat ontwikkelingen, maar wereldschokkend wordt het niet, tot Eline uiteindelijk verrassend actie onderneemt. 

Ik had nog nooit van de schrijfster gehoord. Recensente Mieke van de NCRV-gids ook niet, denk ik, want ze schrijft de auteursnaam zonder tussenvoegsel.

Via de website van Cobi van Baars zijn vele recensies te raadplegen. Handig voor leeskringen.

Dag oude ik / Andrijana Grgicevic

(Om precies te zijn: de ik van gisteren) luidt de ondertitel van Dag oude ik. Het duurde even voordat ik door had wat ik zat te lezen. De brievenschrijver benadrukt geen dagboek te schrijven. Hij schrijft brieven naar zijn oude ik om hem te behoeden voor minder goed gelukte acties. Liever zou hij met een teletijdmachine terug in de tijd gaan, zodat hij zichzelf die fouten en ongemakken kon besparen. Maar ja, de teletijdmachine komt maar niet van de grond. Gelukkig komt hij erachter dat het leven een stuk relaxter is wanneer je je realiseert dat vergissingen en blunders niet het einde van de wereld betekenen.

Dag oude ik werd bekroond in Kroatie. 

Volgens de Boekenkrant is de hoofdpersoon een 'zij', alle andere bronnen hebben het over een 'hij'. Niet dat het veel uitmaakt. De tekeningen van Melvin zijn ook nogal onzijdig. Als ik hem ooit eens tegen het lijf loop, zal ik vragen waarom zijn palet vrijwel alleen oranje en blauwe verf bevat.

Klaartje Klieder / Bette Westera

 Een voormalig koningin organiseert een wedstrijd onder leerlingen op basisscholen om kinderen te selecteren die een paar van haar paleiskamers op moeten leuken. Lekker goedkoop. Als ik schooldirecteur was zou ik beleefd weigeren mijn leerlingen daarvoor te lenen. Maar de school waar Klaartje Klieder op zit, doet wel mee. Klaartje levert een tekening van haar zus in, want zelf kan ze helemaal niet binnen de lijntjes kleuren. De tekening van zus wint de wedstrijd en Klaartje moet op het paleis aan de gang. Daar blijkt ze in haar wanhoop met hulp van de meegesmokkelde reservedeelnemer, een prachtig resultaat neer te kunnen zetten.

Bette Westera is een begenadigd schrijfster. Ik vind vooral haar gedichten heel leuk. Ik herken veel in Klaartjes onhandige geklieder. Zelf won ik op de basisschool per ongeluk een tekenwedstrijd over het thema carnaval door het hele vel vol te klodderen met confetti en serpentines en wat mislukte figuren.

Ik weet nog niet wat ik van de illustraties van Barbara de Wolf vind. Haar figuren zijn zo hoekig.  Maar het werk op haar website vind ik  erg mooi. 

Abel en Olle / Janneke Schotveld, Martijn van der Linden

 

Martijn van der Linden maakt prachtige prenten van vogels, gorilla's, landschappen en.... auto's. De afbeelding op Abel en Olle vind ik waanzinnig mooi.

Het verhaal kon eigenlijk alleen maar tegenvallen en dat deed het ook. In het heel kort: vrachtwagenchauffeur Abel pikt, op zijn dagelijkse route naar het slachthuis, een ontsnapt varken op. Vanaf de bijrijdersstoel vertelt Olle boeiende verhalen over varkens, waardoor Abel na gaat denken over zijn beroepskeuze en invulling van zijn taak. In het laatste hoofdstuk worden alle varkens losgelaten bij een toevallig familielid en leeft iedereen nog lang en gelukkig. Wat een slap einde, zeg. 

Janneke Schotveld

Martijn van der Linden

Krijsende varkens en de stank van bloed: waarom zou je kinderen zo met hun snoet in de drek duwen? | Trouw