Hoopvolle verhalen over het einde van de wereld / Mark Boode

 Wie schreef het eerste verhaal in Hoopvolle verhalen over het einde van de wereld? Juist ja, Marc ter Horst, de schrijver wiens boek ik in de vorige blogpost afbrandde. Toeval. Ik reserveerde Hoopvolle verhalen over het einde van de wereld omdat er een ander boek van Schrijvers voor Toekomst in het nieuwe aanbod verscheen: Kwallen in de brievenbus, en andere hoopvolle verhalen. Nu je zoveel leest over kinderen die depressief raken of angsten ontwikkelen, leek het me een goed idee van de Schrijvers voor Toekomst om daar wat minder hopeloze informatie en blijere geluiden tegenover te zetten. 

Het verhaal van Anna Woltz vond ik het leukst. 

Als ik les zou geven aan onderbouw-leerlingen op een school voor voortgezet onderwijs, zou ik deze titel onder handbereik willen hebben om zo nu en dan uit voor te lezen.

Dit wil je lezen / Marc ter Horst

 Wie wil er nou een gefingeerd verhaal lezen over een vader met een burn out, een moeder die op zichzelf wil wonen en een ongelukkig kind dat een volkomen idioot plan bedenkt om zijn vader te helpen? Ik nooit meer. 

De vader van Twan kan er niet meer tegen dat hem voortdurend op gebiedende wijs iets wordt opgedragen teneinde de perfectie te bereiken.

 

Het komt goed met dit gezin.

Ik vraag me af of er geen leukere manieren zijn om kinderen te leren over verraderlijke marketingmethodes en bedrieglijke reclames. Meer dan 100 bladzijden onleuke fictie laten lezen, lijkt me weinig effectief.

De onbedoelden / Cobi van Baars

 Delen van het verhaal komen misschien overeen met De tweeling van Tessa de Loo. Hoofdpersonen vormen elk een helft van een tweeling. Elke helft komt in een ander pleeggezin en groeit onder compleet andere omstandigheden op. Maar de oorlog speelt in De onbedoelden geen rol. In De onbedoelden draait het om de werkwijze van de Raad van Kinderbescherming in de jaren ‘50 en de invloed die dit heeft gehad op pleegkinderen, pleegouders en biologische ouders.

Cobi van Baars belicht alle kanten van het gegeven.

Wie een uurtje overheeft kan op Youtube een uitgebreid interview met de schrijfster bekijken en beluisteren. Het boek lezen kost meer tijd, maar is ook veel boeiender.