Blues in F begint met het einde. Het soort einde dat nieuwsgierig maakt. Wat is er in hemelsnaam gebeurd? Op de laatste bladzijde weet je dat in grote lijnen, maar dan blijf je weer met de vraag zitten hoe het in godsnaam verder moet. Eerste boek van Emke Rientsma. Ik hoop dat het niet bij Blues in F blijft. Vooral de dialogen zijn leuk, de rest leest ook lekker vlot. Niet onbelangrijk voor de doelgroep: slechts 153 pagina's.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten