Lava / Mireille Geus

 

De vormgeving van Lava is een sprookje op zich. De bijzondere kleur en de verrassende illustraties op mooi papier, passen perfect bij prinses Lava, haar naam en de tocht die ze aflegt. Ik voorspel een griffel en/of een penseel. En dat zal bevorderlijk zijn voor de leen- en verkoopcijfers. Daar zal Lava het van moeten hebben, ben ik bang. Want Lava mag dan een prinses zijn, echt glamourous is haar reis naar een ander koninkrijk niet. Romantisch en poëtisch is haar verhaal ook, op een nuchtere Hollandse manier. Maar het onderwerp, de dood van een tweelingzus, is niet bepaald een luchtig thema. Er zullen heus kinderen bestaan die hierover willen lezen, alleen ben ik ze nog niet tegengekomen.

Toch weet ik zeker dat Lava elk jaar in april de kast uitkomt, want Lava heeft precies de juiste kleur en afbeelding voor de koningsdag-display. 

Podcast met vormgever Marc Suvaal.

De gebroeders Maxilari / David Pefko

 

De gebroeders Maxilari zouden in 2024 39 en 40 jaar oud zijn/worden. Het zou me verbazen als hun moeder nog zou leven, maar het is theoretisch mogelijk, want ze zou pas 70 zijn, maximaal. 

Pefko schildert Amsterdam-Zuid ten tijde van de millenniumwisseling. De moeder van Ze'ev en Levi heeft geen cent te makken. Ze kan niet met geld omgaan en vader is verkast naar Griekenland. De broers vinden de ideale vakantiebaan bij een oude Joodse juwelier die de oorlog heeft overleefd. Hij bezorgt ze niet alleen een baan, maar ook een klus die hen een heldenstatus kan bezorgen.

De gebroeders Maxilari werd aanbevolen door een boekhandelaar die in de zaterdagbijlage van mijn dagblad een rubriek mocht vullen.

Geweldige tip. Hoe de boekhandelaar heet en waar hij werkt, weet ik echt niet meer. Gelukkig had ik de tegenwoordigheid van geest om de titel te noteren. Dit boek van Pefko heeft misschien het vermogen om bovenbouwscholieren te interesseren voor Nederlandse literatuur. Ik weet niet of er nog wat prijzen te verdelen zijn voor boeken van 2023. Fijn dat men in Belgie nog niet te benauwd is om een artikel in zijn geheel via Internet toegankelijk te maken.

De levens van Lanya / Mirjam Oldenhave

 

De kinderboeken van Oldenhave staan vol spitsvondigheden en avonturen waar Oldenhaves fantasie van afspat. 

Wat Lanya allemaal meemaakt kun je niet bij elkaar fantaseren. Ze vertelt in dit boek haar levensverhaal. Het is echt gebeurd. Ze maakte in 20 jaar meer mee dan deze brave blogster in 60 jaar. Maar mijn wieg stond dan ook in het midden van Nederland en die van Lanya in Irak. Twee keer vlucht ze naar Nederland: de eerste keer als kind, de tweede keer met kind. Haar levensverhaal bewijst over hoeveel veerkracht een jonge moeder kan beschikken. En van hoeveel waarde goede pleegzorg is.

Van Mirjam Oldenhave weet ik dat ze ook pleegkinderen heeft (gehad). Ze heeft De levens van Lanya heel helder opgetekend. Ik heb dit boek met bewondering en ontzetting gelezen en ik hoop dat de noodzaak om zo'n boek te schrijven zich niet meer voordoet, maar als het dan toch moet, dan graag van Oldenhave.

Voorlezen in de onderbouw van het voortgezet onderwijs aan groepen met leerlingen uit diverse culturen. 

Carolien Wesselink maakte het nogal droevige omslag. 

Ik heb mijn zusje kwijtgemaakt / Mohana van den Kroonenberg, Nadia Meezen

Ik heb mijn zusje kwijtgemaakt heb ik een paar weken terug gelezen. De feitelijkheden in het verhaal ben ik vergeten. Wat me is bijgebleven is een ongemakkelijk, benauwd gevoel. 

Annemarie Terhell schreef voor Kidsweek een recensie: https://www.kidsweek.nl/entertainment/boeken/boekrecensie-ik-heb-mijn-zusje-kwijtgemaakt

Zij noemt deze titel een 'geweldig leuk boek' en heeft het over een makkelijk leesbaar 'feestje'. Ik vraag me af of we het wel over hetzelfde boek hebben. Het draait in dit boek om de emoties en gedachten van hoofdpersoon Kos (Terhell noemt hem consequent Koos) en die zijn bepaald niet feestelijk.

De recensie van Langlevelezen is een stuk meer geloofwaardig.

Tot mijn schande had ik nog nooit van Nadia Meezen gehoord.  Haar website staat vol verrassend leuk werk.

De laatste jager / Davide Morosinotto

 

Morosinotto heeft veel research gedaan voor het schrijven van De laatste jager. Hij heeft zelfs een paar nachten in zijn uppie in de wildernis doorgebracht om te ervaren hoe dat is. 

Roqi is een puber die mokkend door het leven gaat. Hij is ontevreden over zijn plek in de stam. Nog voordat hij de status van volwassen stamlid verwerft, verwoest een vulkaanuitbarsting het kamp van de stam waarin op dat moment de ouderen verblijven. De groep jongeren waarmee Roqi op pad is, weet te ontkomen. Dan begint een overlevingstocht vol strijd en ontberingen in het Noord Amerika van 10.000 jaar geleden. Volgens mij kon het ook best een ander deel van de wereld zijn geweest.

Heel prettig lezend verhaal van een overlevingstocht in de middensteentijd. Het is leuk om te lezen hoe mensen aan hun voedsel kwamen. Grappig zijn de namen die Morosinotto geeft aan de dieren en planten. Spannend zijn de jachtavonturen en boeiend de uitleg over verdedigingsmechanismen. Kortom: wanneer het in geschiedenislessen gaat over de steentijd is De laatste jager een heel geschikte titel om aan begin en eind van de les tien minuten uit voor te lezen. 

Morosinotto is een rasverteller. Die conclusie had ik na het lezen van Twee fonkelrode sterren in de blinkend witte sneeuw in 2021 al getrokken. Bij dat boek bevreemdde het mij al dat de beide hoofdpersonen op kilometers afstand met elkaar konden communiceren. Roqi en zijn stamgenoten kunnen dat ook via zogenaamde Berichten. Voor het verhaal prettig, maar ik geloof het eigenlijk niet. De schrijver dekt zich in door in zijn nawoord dr. Eliza Winkler te laten melden dat "mensen die voortdurend in deze kleine, gesloten stammen leefden een extreem sterke, bijna telepathische mentale band moeten hebben gehad...". Het zal wel. 

Hulde aan vertaler Pieter van der Drift die vast meehielp aan het bedenken van de namen voor de diersoorten.

Punkertje / Erik van Os, Elle van Lieshout

Dilemma's

De ouders zijn niet blij met de geboorte van Punkertje. Het is een klein onderkruipsel met raar haar. Punkertje wordt voor de deur van de buurtsuper te vondeling gelegd en liefdevol opgevoed door de eigenaresse van de supermarkt. 

De bio-ouders krijgen ondertussen een jongetjesbaby die wel aan de verwachtingen voldoet. Het jochie wil op zeker moment een punkertjesmuts. Zijn ouders slepen allerlei hoofddeksels voor hem aan, maar geen enkele pet/muts/hoed/cap deugt. Behalve... de muts van Punkertje.

De ouders besluiten Punkertje dan maar te kopen. Daar gaat de eigenaresse van de buurtsuper natuurlijk voor liggen.

Het komt tot een rechtszaak met een verrassende ontknoping.

Van Lieshout en van Os maakten met Punkertje een boek dat veel stof tot nadenken en praten geeft. Voorlezen in groep 3/4.

In de tekeningen zullen de kinderen vast het werk van Hugo van Look (Dolfje Weerwolfje) herkennen.

Het grote antiromantische avontuur van Ies & Tammy / Rudie Verbunt

Als de moeder van Tammy niet zo onwaarschijnlijk rijk was geweest, had het avontuur van Ies en Tammy nooit plaats kunnen vinden. Dat zou toch jammer zijn, want Het grote antiromantische avontuur van Ies & Tammy leverde een heel leuk boek op. Als ik Clavis was, liet ik het vertalen in het Engels, want deze titel heeft Booktok-potentie.

Ies & Tammy belanden samen in hachelijke situaties en vooral Tammy bedenkt creatieve oplossingen voor problemen die zich op hun roadtrip voordoen. 

Aanrader voor lezers van 15+. Aan alles kun je merken dat Verbunt heel veel affiniteit heeft met de doelgroep.