Gedwongen door een blessure heb ik Hart van staal als e-book op de tablet gelezen met mijn linkervoet omhoog op een kussen. Het was goed te doen. Net als in Ik heet Rebel gaat het boek over vriendschap, macht en onvoorwaardelijke liefde (voor muziek, in dit geval). Maar waar Ik heet Rebel zich af lijkt te spelen in het verleden, speelt Hart van staal zich af in de toekomst (een verre, hoop ik). In Ik heet Rebel is Rebel overgeleverd aan duisternis en kou, in Hart van staal kampen de hoofdpersonen met allerlei technische snuisterijen. Het einde van Ik heet Rebel is tamelijk voorspelbaar, het einde van Hart van staal juist helemaal niet. Daarvoor moet je deel 2, De sleutelrobot, lezen.
Beide boeken hebben gemeen dat ze zich uitstekend voor laten lezen in de bovenbouw en dat er genoeg discussiestof is. En net als bij Ik heet Rebel, is er een lesbrief bij Hart van staal. In tegenstelling tot Ross Montgomery doet Simon van der Geest niet geheimzinnig over zijn leeftijd en geboorteplaats, die volgens mij in dezelfde contreien ligt als de geboorteplaats van mijn schoonmoeder.

