Een lekker dikke Walliams over een stoer onderwerp: Spitfire-piloten in WO II. Volwassenen zijn in Walliams boeken steevast onsympathieke losers, maar Opa en zijn lotgenoten in het bejaardenhuis zijn wel te pruimen. De schrijver en Tony Ross zijn weer helemaal uit hun dak gegaan. Hoofdpersonen raken verwikkeld in bizarre situaties, worden voortdurend achterna gezeten en ontmaskeren een bende criminelen.
Jongetjes zullen hier vast van smullen. Persoonlijk vind ik humor en WOII een beetje lastig te rijmen met elkaar. De woordenlijst achterin het boek maakt veel duidelijk, maar of dat de werkelijkheid genoeg eer aandoet?
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Vacht / Cobi van Baars
Gedurende de eerste honderdvijftig bladzijden van Vacht heb ik mezelf geregeld afgevraagd: "Wat zit ik eigenlijk te lezen?", want ...
-
Mirza is de zoon van een vluchteling. Zijn vader vlucht opnieuw. Nu vanuit Mirza's veilige, vertrouwde, westerse wereld terug naar zij...
-
Het front van Kinderen van de straat deed me denken aan één van de mooiste jeugdboeken die ik ooit las: Levende bezems . Mijn verwachtingen ...

Geen opmerkingen:
Een reactie posten