De muizen / Lenneke Westera

 Levende muizen kom ik liever niet tegen. Als ik ergens in huis muizensporen zie, grijp ik onmiddellijk naar de bestrijdingsmiddelen. De getekende muizen op en in De muizen (Marc Suvaal) vind ik wel leuk, maar de muizen die Westera beschrijft zijn echt bloedirritant. Ze fluisteren de hoofdpersoon af en toe een raadselachtig woord in, duiken onverwachts op of zijn ineens nergens meer te bekennen. Dat geldt ook voor Fien en haar meester die elkaar in de Verenigde Staten tegen het lijf lopen (tuurlijk) en elkaar in Peru 2x kwijt raken en weer vinden. En pa en ma vinden het prima dat dochter met de meester verder reist naar Latijns Amerika nadat ze elkaar bij de verkeerde Hollywood begraafplaats zijn tegengekomen. Ja hoor, neem er nog één.